**”ZİKİR-İ CİHANİ” (EVrensel Anma)**

Âvâzen dünyâyı tuttu ey dünyâ-yı bıççegiyem
Namın dünyayı aldı, ey çocukluğumun dünyası

Pür kerdî rûz u şebem ez fikret bîrûn nemîyem
Doldurdun gece gündüzümü, fikrinden dışarı çıkamam

Hüseyn der dilim dâre rîşe
Hüseyin kalbimde kök salıyor

Hüseyn ki tekrârî nemîşe
Hüseyin asla tekrarlanmaz / eskimez

Hüseyn ol aşk-ı mûndegâre
Hüseyin o kalıcı aşktır

Hüseyn key tenhâmûn mîzâre
Hüseyin bizi ne zaman yalnız bırakır ki?

Ba’de merdim âşıktım men hattâ zîr-i lahdim
Ölümümden sonra da sana aşığım ben, mezarımın altında bile

Her çi goftend mîgûyem Hüseyn âdâb-ı aşkı beledim
Ne derlerse desinler, Hüseyin, aşkın adabını bilirim ben

Hüseyn qebrem bî tu siyâhe
Hüseyin, kabrim sensiz karanlık

Hüseyn âğâ çeşmem be râhe
Hüseyin ağa, gözüm yolda